معمای راهبردی واشنگتن؛ چرا قدرت نظامی آمریکا در برابر ایران ناکافی است؟

تحلیل‌های جدید از سوی مقامات نظامی بازنشسته آمریکا، نشان‌دهنده یک بحران راهبردی در مواجهه با ایران است؛ جایی که قدرت نظامی بدون اهداف سیاسی روشن، تنها به اتلاف منابع و شکست راهبردی منجر می‌شود.

شکست در درک محدودیت‌های قدرت نظامی

ویلیام مک‌ریون، دریاسالار بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده، در تحلیلی برای نشریه فارن‌آفرز هشدار داد که واشنگتن در حال تکرار اشتباهات تاریخی خود در ویتنام و افغانستان است. او معتقد است تصور اینکه فناوری پیشرفته و تسلیحات مدرن می‌تواند هر هدف پیچیده سیاسی را محقق کند، یک توهم خطرناک است.

جنگ با ایران با ابهامات شدیدی همراه بوده است؛ از تغییر مداوم اهداف میان مهار هسته‌ای و تغییر حکومت گرفته تا عدم قطعیت در مدیریت مسیرهای دریایی. این فقدان یک نقشه پیروزی مشخص، قدرت عملیاتی آمریکا را در برابر اراده مقاومت با چالش جدی روبرو کرده است.

تنگه هرمز و چالش‌های جغرافیایی

یکی از عوامل اصلی که توانایی‌های نظامی آمریکا را محدود می‌کند، موقعیت استراتژیک تنگه هرمز است. این گذرگاه حیاتی، امکان استفاده ایران از موقعیت دفاعی خود را فراهم کرده و می‌تواند فشار بی‌سابقه‌ای بر زنجیره تأمین انرژی جهان وارد کند.

"برتری در میدان نبرد، بدون راهبردی روشن برای پایان جنگ، تضمینی برای پیروزی نیست."

مک‌ریون تأکید می‌کند که حملات هوایی به‌تنهایی قادر به باز کردن قفل این تنگه یا تغییر معادلات سیاسی در منطقه نیستند، مگر آنکه با حضور زمینی گسترده و مشروعیت بین‌المللی همراه باشند.

تجربه خلیج فارس در برابر جنگ‌های فرساینده

برای درک تفاوت میان پیروزی تاکتیکی و موفقیت راهبردی، می‌توان به دو الگوی متفاوت نگاه کرد:

در حالی که عملیات کویت با هماهنگی سیاسی و نظامی موفق بود، جنگ‌های اخیر در افغانستان و عراق به دلیل اهداف متغیر و عدم درک واقعیت‌های میدانی، به بن‌بست‌های طولانی منجر شدند.

نتیجه‌گیری راهبردی

در نهایت، درس اصلی که واشنگتن باید از تنش با ایران بیاموزد این است که قدرت نظامی تنها بخشی از معادله است. بدون داشتن مشروعیت اخلاقی، حمایت متحدان و شناخت دقیق از جغرافیای منطقه و اراده دشمن، هرگونه اقدام نظامی می‌تواند به جای پیروزی، منجر به گرفتار شدن در جنگی فرساینده و پرهزینه شود.