ضرورت بازنگری در اقتباس از داستان‌های کهن برای ارتقای سینمای ایران

ریحانه کاووش، کارگردان پویانمایی کوتاه «همین یک دفعه»، در گفتگو با رسانه‌ها بر اهمیت بهره‌گیری از ظرفیت‌های عظیم ادبیات کهن فارسی برای ارتقای سطح سینمای ایران و جذب مخاطبان جدید، به‌ویژه کودکان، تأکید کرد.

چالش‌های اقتباس از داستان‌های ایرانی در سینما

بسیاری از فیلم‌سازان به دلیل عدم آشنایی کافی با ساختارهای روایی ادبیات کلاسیک، کمتر به سراغ داستان‌های بومی می‌روند. علاوه بر این، عواملی نظیر هزینه‌های بالای تولید، محدودیت‌های بازار و نبود همکاری‌های سازمان‌یافته میان پژوهشگران ادبیات و فعالان سینما، از موانع اصلی در مسیر اقتباس‌های موفق هستند.

او خاطرنشان کرد که تبدیل یک متن ادبی به اثر سینمایی، تنها بازگویی داستان نیست؛ بلکه نیازمند فرآیندی پیچیده شامل:

• بازنگری در ساختار روایت و حذف حاشیه‌پردازی‌ها
• طراحی دقیق کنش‌های دیداری و شخصیت‌پردازی مدرن
• بازآفرینی پایان‌بندی‌ها متناسب با ذائقه امروز

پتانسیل ادبیات کلاسیک در پویانمایی و فیلم کوتاه

ادبیات کهن ایران، از شاهنامه فردوسی گرفته تا گلستان سعدی و عجایب‌الاله، منابعی بی‌کران برای خلق جهان‌های فانتزی و حماسی هستند. این آثار می‌توانند با استفاده از المان‌هایی نظیر رنگ، موسیقی و حرکت، مفاهیم عمیق کلامی را به تجربه‌ای ملموس برای کودکان تبدیل کنند.

"بازشناسی ادبیات فارسی با نگاهی خلاقانه، می‌تواند هویت فرهنگی ما را در قالب آثاری جهان‌شمول به نمایش بگذارد."

مزایای استفاده از روایت‌های بومی برای کودکان

استفاده از داستان‌های آشنا باعث می‌شود کودکان سریع‌تر با جهان فیلم انس بگیرند. این پیوند میان خاطرات قصه‌گویی و تجربه تماشای فیلم، کنجکاوی آن‌ها را برانگیخته و به تقویت تخیل و همدلی کمک می‌کند. با این حال، فیلم‌ساز باید از انتقال مکانیکی پندها پرهیز کرده و به دنبال کشف هسته دراماتیک داستان باشد.