فیل ویکری؛ از قهرمانی راگبی تا بدنسازی و مبارزه با بیماری مغزی CTE

فیل ویکری، اسطوره و کاپیتان سابق تیم ملی راگبی انگلستان، با یک تحول جسمانی شگفت‌انگیز و روی آوردن به دنیای بدنسازی، توجه جهانی را به خود جلب کرده است؛ اما پشت این عضلات قدرتمند، مبارزه‌ای سخت با پیامدهای بیماری مغزی در جریان است.

تحول از میدان راگبی به صحنه بدنسازی

تصاویر جدید از این ورزشکار ۵۰ ساله که اکنون در مسابقات بدنسازی حضور می‌یابد، برای بسیاری از هواداران غیرقابل باور است. ویکری که در دوران حرفه‌ای خود با لقب «گاو خشمگین» شناخته می‌شد، اکنون با بدنی کاملاً متفاوت در سال‌های پس از بازنشستگی ظاهر شده است.

او در گفتگو با رسانه‌ها اعتراف می‌کند که این تغییر مسیر از چند سال پیش و در دوران سختی که از نظر روحی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کرد، آغاز شد. او با ورود به باشگاه‌های تخصصی، توانست نه تنها اندام خود را بازسازی کند، بلکه معنای جدیدی برای زندگی خود بیابد.

«من واقعاً یک بدنساز نیستم، اما این محیط به من احساس ارزشمند بودن و تعلق دوباره به جامعه را می‌دهد.»

مبارزه با بیماری CTE و چالش‌های شناختی

بخش تاریک زندگی ویکری، تشخیص احتمالی او به بیماری CTE (آسیب مغزی مزمن ناشی از ضربات مکرر به سر) است. این بیماری که پیامد مستقیم برخورد‌های شدید در ورزش‌های پرتماس مانند راگبی است، باعث بروز مشکلات حافظه و نوسانات خلقی در او شده است.

او با صداقت تمام از دشواری‌های فراموش کردن مسائل ساده صحبت می‌کند، اما معتقد است تمرکز بر فعالیت‌های بدنی و درمان‌های جدید مانند اکسیژن‌درمانی، به او کمک می‌کند تا کنترل بیشتری بر آینده مبهم خود داشته باشد.

مسئولیت‌پذیری نهادهای ورزشی در برابر سلامت بازیکنان

ویکری تنها به تمرینات شخصی محدود نمی‌شود؛ او یکی از چهره‌های فعال در اقدامات حقوقی علیه نهادهای حاکم بر راگبی است. این پرونده‌ها مدعی هستند که سازمان‌هایی مانند World Rugby در محافظت از بازیکنان در برابر آسیب‌های مغزی کوتاهی کرده‌اند.

او با وجود عشق وافر به این ورزش، بر لزوم شفافیت و مسئولیت‌پذیری تأکید دارد:

• حمایت از بازیکنانی که از عوارض طولانی‌مدت دچار آلزایمر شده‌اند.
• درخواست برای رسیدگی قضایی جهت شنیده شدن صدای آسیب‌دیدگان.
• تأکید بر اینکه جبران خسارت مالی، جایگزین مراقبت‌های لازم در دوران بیماری نمی‌شود.

نتیجه‌گیری

داستان فیل ویکری فراتر از یک تغییر ظاهر ساده است؛ این روایت، تقابل میان اراده انسانی برای بازسازی خود و واقعیت‌های تلخ آسیب‌های ورزشی است. او نشان می‌دهد که حتی در مواجهه با بیماری‌های جبران‌ناپذیر، می‌توان با یافتن هدف جدید، به زندگی معنا بخشید.