سود ۱۳۰ میلیارد دلاری شرکت‌های نفتی آمریکا از بحران جنگ با ایران

در حالی که تنش‌های نظامی میان ایالات متحده، اسرائیل و ایران به اوج خود رسیده است، شرکت‌های بزرگ نفت و گاز آمریکا از این بحران جهانی سودهای بی‌سابقه‌ای کسب کرده‌اند. برآوردهای جدید نشان می‌دهد که این غول‌های انرژی در حالی با افزایش هزینه‌های زندگی مردم مواجه هستند، بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار سود به جیب خود ریخته‌اند.

سودهای کلان در سایه جنگ با ایران

بر اساس تحلیل‌های منتشر شده، ۵۱ شرکت بزرگ نفت و گاز ایالات متحده در بازه زمانی ۶ ماهه آوریل تا سپتامبر، سودهای خیره‌کننده‌ای را تجربه کرده‌اند. این در حالی است که در مدت مشابه سال گذشته، مجموع سود این شرکت‌ها کمتر از ۴۷ میلیارد دلار بود. این جهش ناگهانی نشان‌دهنده تأثیر مستقیم جنگ با ایران بر بازارهای انرژی است.

شرکت‌های پیشرو در این حوزه عبارتند از:

• اکسون‌موبیل و شورون: گزارش سودهای بین ۱۰ تا ۱۵ میلیارد دلاری.
• والرو انرژی: افزایش بیش از ۶ برابری سود در سه ماهه سوم.
• فیلیپس ۶۶: ثبت بالاترین سود فصلی با رقم ۵.۶۲ میلیارد دلار.

بحران هزینه زندگی و فشار بر مصرف‌کنندگان

در مقابل این ثروت‌های عظیم، مصرف‌کنندگان جهانی با بحران شدیدی روبرو هستند. تحلیل‌های دانشگاه براون نشان می‌دهد که از زمان آغاز درگیری‌ها در اواخر فوریه، خانواده‌های آمریکایی به‌طور متوسط ۱۱۵۰ دلار اضافه برای خرید بنزین و گازوئیل پرداخت کرده‌اند. این شکاف عمیق میان سود شرکت‌ها و توان خرید مردم، بحث‌های سیاسی داغی را در واشینگتن برانگیخته است.

"ما ثروتی به جیب نمی‌زنیم، بلکه در حال پرداخت ثروتی هنگفت هستیم." — جیم مک‌گورن، نماینده دموکرات

اختلال در زنجیره تأمین و تنگه هرمز

تنش‌ها در منطقه خلیج فارس و تنگه هرمز، عامل اصلی شوک عرضه در بازار جهانی است. اقدامات متقابل شامل حملات پهپادی به زیرساخت‌های انرژی و مسدودسازی مسیرهای کشتیرانی، باعث شده است که شرکت‌های آمریکایی به دلیل امنیت نسبی تأسیسات خود، از فرصت‌های قیمتی بی‌نظیری بهره‌مند شوند.

چشم‌انداز آینده: رکود یا ثبات؟

تحلیل‌گران هشدار می‌دهند که اگرچه این سودهای بادآورده ترازنامه شرکت‌ها را تقویت می‌کند، اما تداوم قیمت‌های بالا می‌تواند منجر به رکود اقتصادی و کاهش تقاضای جهانی شود. همچنین، نااطمینانی از پایان جنگ با ایران باعث شده است که قیمت‌های انرژی تا سال آینده نیز در سطوح بالایی باقی بماند.

در نهایت، تنها یک توافق دیپلماتیک پایدار می‌تواند از تداوم این بحران و فشار بی‌امان بر اقتصاد جهانی جلوگیری کند.