احتمال حفظ آگاهی در زمان مرگ بالینی؛ یافته‌های جدید آزمایش روی بیماران ایست قلبی

پژوهش‌های جدید علمی نشان می‌دهند که حفظ آگاهی در زمان مرگ بالینی، موضوعی فراتر از تصورات سنتی است. مطالعه‌ای گسترده بر روی بیماران دچار ایست قلبی، احتمال شنیدن و پردازش اطلاعات محیطی را در لحظات حساس احیا تایید کرده است.

جزئیات آزمایش روی بیماران دچار ایست قلبی

در این تحقیق که در ۱۳ بیمارستان مختلف در کشورهای بریتانیا و اسپانیا انجام شده است، بیش از ۱۴۰ داوطلب شرکت کردند. هدف اصلی، بررسی این مسئله بود که آیا مغز در حین عملیات احیا (CPR) همچنان قادر به ثبت اطلاعات است یا خیر.

طرح آزمایش به این صورت بود که در دو دقیقه نخست عملیات احیا، صداهای مشخصی از طریق بلندگو برای بیماران پخش می‌شد. پس از بازگشت به حالت عادی، از نجات‌یافتگان خواسته شد تا از میان ۱۰ صدا، آن‌هایی را که در زمان ایست قلبی شنیده بودند، شناسایی کنند.

نقش فناوری کوانتومی در دقت پژوهش

برای جلوگیری از سوگیری و افزایش دقت، محققان از کامپیوترهای کوانتومی برای مدیریت پخش صداها استفاده کردند. این سیستم با بهره‌گیری از پدیده درهم‌تنیدگی کوانتومی، انتخاب صداها را برای گروه‌های آزمایشی مدیریت کرد.

نتایج به‌دست‌آمده نشان داد:

• گروه‌های تحت کنترل دقیق، به‌طور میانگین ۶ تا ۷ پاسخ درست از ۱۰ مورد داشتند.
• گروه کنترل (بدون مدیریت کوانتومی) تنها ۵ پاسخ درست (در حد حدس تصادفی) ثبت کرد.
• کاهش سطح اکسیژن مغز با قدرت تشخیص صداها رابطه مستقیمی داشت.

تفسیر علمی از تجربه‌های نزدیک به مرگ

«فعالیت‌های الکتریکی سازمان‌یافته در مغز حتی در شرایط فشار شدید جسمی، می‌تواند امکان ثبت خاطرات یا تجربه‌های ذهنی را فراهم کند.»

این یافته‌ها می‌تواند پدیده‌هایی نظیر دیدن نور یا مرور صحنه‌های زندگی را که بسیاری از نجات‌یافتگان از ایست قلبی گزارش می‌دهند، توضیح دهد. اگرچه حفظ آگاهی در این مرحله سطحی است، اما نشان می‌دهد که مرگ بالینی لزوماً به معنای خاموشی کامل فعالیت‌های مغزی نیست.

نتیجه‌گیری و توصیه به کادر درمان

این مطالعه که در ژورنال Innovation منتشر شده، تأکید می‌کند که نبود واکنش ظاهری در بیمار، به معنای عدم تجربه محیط نیست. پژوهشگران توصیه می‌کنند کادر درمان هنگام انجام عملیات احیا، با فرض احتمال حضور سطحی از آگاهی، با بیماران با احترام صحبت کنند.