بحران معیشتی پرستاران؛ ایستادن در میان توفان فرسودگی و تورم |…

بحران معیشتی و فرسودگی شغلی پرستاران در میان چالش‌های ساختاری نظام سلامت ایران، به یکی از جدی‌ترین تهدیدهای امنیت بیمارستانی تبدیل شده است. در حالی که کادر درمان در خط مقدم مقابله با بیماری‌ها ایستاده‌اند، فشار تورم و حجم کاری طاقت‌فرسا، آن‌ها را در میان دو میدان جنگ قرار داده است.

تلاقی فرسودگی جسمی و فشار اقتصادی

پرستاران در سراسر کشور، از جمله در استان‌های خراسان شمالی و همدان، از شرایط دشوار کار خود سخن می‌گویند. «چگونه می‌توان با دلی پر از شفقت، به دیگران آرامش داد، وقتی خود در میانه توفان معیشت هستیم؟» این پرسش، بازتابی از استیصال نیروهای درمانی در مواجهه با اضافه‌کاری‌های اجباری و تأخیر در پرداخت حقوق است.

عوامل اصلی نارضایتی صنفی شامل موارد زیر است:

تأخیر طولانی در پرداخت کارانه‌ها و معوقات مزدی
عدم اجرای کامل قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری
کمبود شدید نیروی انسانی و افزایش حجم وظایف
فشار بی‌امان تورم بر امنیت زندگی خانواده‌ها

آمارها: کاهش مهاجرت اما افزایش ترک خدمت

بررسی آمارهای رسمی نشان می‌دهد که اگرچه تمایل به مهاجرت در میان جامعه پرستاری نسبت به سال‌های گذشته کاهش یافته، اما نرخ استعفا و ترک خدمت به شدت افزایش یافته است. این روند نشان‌دهنده نوعی «مقاومت در برابر ادامه کار» است که سلامت عمومی را تهدید می‌کند.

وضعیت نیروها	تعداد تقریبی (سال اخیر)
استعفا و ترک شغل	۲۶۰۰ نفر
بازنشستگی	۱۹۰۰ نفر
مهاجرت به خارج	کاهش نسبت به سال ۱۴۰۲

معاون پرستاری وزارت بهداشت در این باره معتقد است که تنها با افزایش دریافتی نمی‌توان مشکل را حل کرد، بلکه بهبود شرایط سازمانی و حرفه‌ای نیز ضروری است.

شکاف در نظام سلامت و مطالبات قانونی

کمبود شدید نسبت پرستار به تخت بیمارستانی، یکی از ریشه‌های اصلی این بحران است. در حالی که در بسیاری از کشورها نسبت پرستار به تخت حداقل ۳ نفر است، در ایران این عدد به ۰.۹۵ پرستار به ازای هر تخت رسیده است. این کمبود، منجر به افزایش خطاهای پزشکی و فرسودگی روحی نیروهای باقی‌مانده شده است.

«نظام پرداخت فعلی هیچ تناسبی با سختی کار و حساسیت بالای وظایف ما در بخش‌های پیوند ندارد و باعث کاهش انگیزه متخصصان شده است.»

در نهایت، بحران پرستاران تنها یک مسئله صنفی نیست، بلکه یک چالش اجتماعی و امنیتی است که می‌تواند کیفیت خدمات درمانی را برای تمامی شهروندان با مخاطره جدی روبرو کند. رسیدگی به مطالبات معیشتی و اصلاح ساختار استخدامی، تنها راه نجات نظام سلامت است.