کشف گلبول‌های قرمز خون در فسیل ۱۱۵ میلیون ساله دایناسور

پژوهشگران با موفقیت توانستند گلبول‌های قرمز خون را در یک فسیل ۱۱۵ میلیون ساله شناسایی کنند که این کشف می‌تواند مرزهای دانش ما درباره زیست‌شناسی جانوران ماقبل تاریخ را جابه‌جا کند. این یافته‌ها از استخوان یک دایناسور گوشت‌خوار استخراج شده و نشان‌دهنده دقت بالای فناوری‌های نوین در تحلیل بقایای باستانی است.

جزئیات کشف گلبول‌های قرمز در فسیل باستانی

تیم تحقیقاتی به سرپرستی کلیتی گرایس از دانشگاه کرتین استرالیا، در بررسی استخوان پای عقبی دایناسوری از نوع آراتاسوروس موزئوم‌ناسیونالی، به موفقیت بزرگی دست یافتند. این فسیل که در سال ۲۰۰۸ در برزیل کشف شده بود، متعلق به یک نمونه نابالغ با طول بدن حدود سه متر و وزن ۳۴ کیلوگرم است.

برخلاف نمونه‌های پیشین که قدمتی بین ۶۸ تا ۷۵ میلیون سال داشتند، این گلبول‌های قرمز خون با قدمت ۱۱۵ میلیون سال، احتمالاً قدیمی‌ترین نمونه‌های ثبت‌شده از این نوع سلول‌ها در تاریخ دایناسورها محسوب می‌شوند.

روش‌های علمی و اثبات هویت سلول‌ها

دانشمندان برای استخراج این ساختارهای میکروسکوپی از سنگ‌های اطراف فسیل، از اسید کلریدریک استفاده کردند. برای اطمینان از اینکه این ساختارها ناشی از آلودگی محیطی نیستند، آزمایش‌های پیشرفته‌ای انجام شد:

• استفاده از روش کروماتوگرافی مایع و طیف‌سنجی جرمی.
• شناسایی ترکیب «هِم B» که بخشی از پروتئین هموگلوبین است.
• مقایسه ترکیبات داخلی با ترکیبات بیرونی (مانند کلروفیل) برای رد احتمال آلودگی جلبکی.

نتایج نشان داد که در یک نمونه بسیار کوچک به قطر تنها ۰٫۲ میلی‌متر، تعداد ۲۰ سلول خونی با وضوح بسیار بالا مشاهده شده است.

مقایسه با خویشاوندان مدرن و اهمیت پژوهش

تحقیقات نشان می‌دهد که اندازه این سلول‌ها نسبت به گلبول‌های قرمز در پرندگان و کروکودیل‌ها که نزدیک‌ترین بازماندگان دایناسورها هستند، به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر است. دانشمندان احتمال می‌دهند این تفاوت ناشی از فرآیند متورم شدن سلول‌ها در حین فسیل‌شدن یا تفاوت در جثه حیوان باشد.

«این کشف ثابت می‌کند که حتی فسیل‌های معمولی و کم‌ارزش در انبار موزه‌ها می‌توانند حاوی اسرار بیولوژیکی بنیادین باشند که با فناوری‌های جدید قابل بازخوانی هستند.»

نتیجه‌گیری نهایی

کشف این گلبول‌های قرمز خون در فسیل‌های بسیار قدیمی، دریچه‌ای جدید به سوی درک فیزیولوژی دایناسورها می‌گشاید و اهمیت بازبینی مجموعه‌های موزه‌ای را دوچندان می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که با دقت و ابزار مناسب، حتی بقایای میکروسکوپی نیز می‌توانند تاریخ زیست‌شناسی را بازنویسی کنند.