تلسکوپ فضایی سوئیفت ناسا پس از دو دهه رصد کیهان به زمین بازگشت

پس از دو دهه پایش دقیق‌ترین رویدادهای پرانرژی در جهان، تلسکوپ فضایی سوئیفت ناسا سرانجام ماموریت تاریخی خود را به پایان رساند و با ورود به جو زمین، دوران فعالیت این رصدخانه پیشرفته در اعماق فضا به پایان رسید.

دستاوردهای علمی رصدخانه سوئیفت در بررسی کیهان

این رصدخانه که در سال ۲۰۰۴ میلادی به فضا پرتاب شد، با تغییر نام به «رصدخانه نیل گِرلز سوئیفت»، نقش حیاتی در درک ما از پدیده انفجارهای پرتو گاما ایفا کرد. این ابزار با بهره‌گیری از سه تکنولوژی پیشرفته، طیه‌ای وسیع از پرتوهای ایکس، فرابنفش و نور مرئی را پوشش می‌داد.

داده‌های جمع‌آوری شده توسط این تلسکوپ شامل موارد زیر است:

• شناسایی نزدیک به ۲,۰۰۰ مورد انفجار پرتو گاما
• ارسال هشدارهای آنی به تلسکوپ‌های زمینی برای مشاهدات تکمیلی
• رصد دقیق برخورد ستاره‌های پرجرم و تشکیل سیاه‌چاله‌ها

علل سقوط و شکست عملیات نجات ناسا

کاهش تدریجی ارتفاع تلسکوپ فضایی سوئیفت به دلیل اصطکاک با لایه‌های نازک اتمسفر و فعالیت‌های خورشیدی، فرآیند سقوط آن را تسریع کرد. با وجود تلاش‌های ناسا برای افزایش مدار این فضاپیما از طریق یک ماموریت نجات اضطراری، نقص‌های فنی در فضاپیمای پشتیبان در ماه ژوئیه ۲۰۲۶ مانع از موفقیت این عملیات شد.

«ورود مجدد این رصدخانه ۱.۵ تنی به اتمسفر، پایان پرشکوه یک دوران طلایی در اخترشناسی مدرن است.»

جزئیات لحظه ورود به جو و محل فرود

پس از کاهش مدار به زیر ۲۷۵ کیلومتر، تلسکوپ فضایی سوئیفت در ساعات اولیه ۴ نوامبر وارد جو زمین شد. اگرچه انتظار می‌رفت بخش عمده‌ای از بدنه این فضاپیما در اثر اصطکاک بسوزد، اما احتمال برخورد بقایای مقاوم آن با سطح زمین وجود داشت.

طبق گزارش‌های ردیابی فضایی، این رویداد در ساعت ۷:۳۹ صبح به وقت منطقه زمانی شرقی (EST) و در محدوده سواحل شمالی سوماترا در اندونزی رخ داد. پیش از این، ناسا احتمال آسیب به ساکنان زمین بر اثر بقایای سقوط را بسیار ناچیز (۱ در ۲,۱۰۰) برآورد کرده بود.

در نهایت، پایان عمر تلسکوپ فضایی سوئیفت نشان‌دهنده پایان یک عصر در رصد پدیده‌های انفجاری کیهانی است که دانش بشر را در زمینه ستاره‌های در حال مرگ و سیاه‌چاله‌ها به طرز چشمگیری ارتقا داد.