اعتصاب معلمان سودان؛ بحران معیشتی و فروپاشی سیستم آموزشی در سایه جنگ

اعتصاب معلمان سودان در پی بحران شدید اقتصادی و فرسایش زیرساخت‌های آموزشی، اکنون به یکی از جدی‌ترین چالش‌های اجتماعی در این کشور جنگ‌زده تبدیل شده است. معلمان در سراسر این کشور اعلام کرده‌اند که حقوق ناچیز دریافتی آن‌ها دیگر توان تأمین هزینه‌های اولیه زندگی را ندارد.

بحران معیشتی و حقوق‌های ناچیز

وضعیت اقتصادی در سودان به قدری وخیم است که حتی معلمان با سوابق طولانی نیز در برابر فقر قرار گرفته‌اند. برای نمونه، حقوق ماهانه یک معلم در ایالت خارطوم تنها ۱۳۲ هزار پوند سودانی (معادل حدود ۱۳ دلار) است که برای تأمین نیازهای یک خانواده بیش از چند روز دوام نمی‌آورد.

این در حالی است که هزینه خرید یک سیلندر گاز پخت‌وپز به تنهایی حدود ۱۷۰ هزار پوند هزینه دارد. این شکاف عمیق میان درآمد و هزینه‌های زندگی، معلمان را مجبور کرده است تا در ساعات شب به مشاغل دیگر روی بیاورند تا بتوانند زنده بمانند.

"ما از تجملات چیزی نمی‌خواهیم؛ تنها می‌خواهیم بتوانیم زندگی کنیم، به مدارس برسیم و رسالت آموزشی خود را انجام دهیم."

تخریب زیرساخت‌های آموزشی در سایه جنگ

علاوه بر مسائل مالی، وضعیت مدارس در سودان نیز به دلیل درگیری‌های نظامی میان ارتش و نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) به شدت آسیب دیده است. بسیاری از مدارس یا به پناهگاه بی‌گناهان تبدیل شده‌اند و یا به سایت‌های نظامی تغییر کاربری داده‌اند.

آمارها نشان می‌دهند که:

• حدود ۳۰ درصد از مدارس سودان در اثر جنگ آسیب دیده یا تعطیل شده‌اند.
• در منطقه دارفور شمالی، نرخ فعالیت مدارس به تنها ۳ درصد رسیده است.
• بیش از ۱۴۰۰ مدرسه مورد حمله مستقیم قرار گرفته‌اند.

برخی کلاس‌های درس به دلیل عدم سرمایه‌گذاری و آسیب‌های جنگ، سقف‌های خود را از دست داده‌اند و دانش‌آموزان و معلمان در معرض تابش مستقیم خورشید قرار دارند.

مطالبات اصلی کمیته معلمان

کمیته معلمان سودان با سازماندهی اعتصابات مرحله‌ای، به دنبال فشار بر دولت برای اجرای تصمیمات قبلی کابینه است. مطالبات اصلی این گروه شامل موارد زیر است:

اعتصاب‌های طولانی‌مدت نشان‌دهنده عدم اعتماد معلمان به وعده‌های دولت است. آن‌ها معتقدند که بدون اصلاحات ساختاری در حقوق و بهبود وضعیت فیزیکی مدارس، سیستم آموزش عمومی در سودان با خطر نابودی کامل روبرو خواهد بود.

در نهایت، بحران فعلی در سودان نه تنها آینده شغلی معلمان را تهدید می‌کند، بلکه با محروم کردن میلیون‌ها کودک از تحصیل، ریشه‌های فقر و بی‌ثباتی را در نسل‌های آینده این کشور عمیق‌تر می‌سازد.