تعهد جهانی برای استفاده از هوش مصنوعی در بهبود اقلیم؛ یک وعده توخالی در اجلاس COP31

در جریان مذاکرات اقلیمی سازمان ملل متحد، موضوع استفاده از هوش مصنوعی برای مقابله با بحران‌های محیط‌زیستی به بحث گذاشته شده است؛ اما تحلیل‌ها نشان می‌دهد که این تعهدات بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته تا عملیاتی.

در اجلاس COP31 که در شهر آنتالیا ترکیه برگزار می‌شود، نمایندگان بیش از ۱۹۰ کشور جهان گرد هم آمده‌اند تا درباره آینده سیاره زمین و چالش‌های ناشی از فناوری‌های نوظهور بحث و تبادل نظر کنند.

جزئیات پیمان آنتالیا و چالش‌های زیست‌محیطی

ترکیه پیش‌نویس موسوم به «تعهد هوش مصنوعی آنتالیا» را پیش از آغاز رسمی نشست‌ها ارائه کرده است. این سند تلاش می‌کند تا اثرات مخرب مراکز داده پرمصرف را مدیریت کند. برخی از محورهای اصلی این پیمان عبارتند از:

• استفاده گسترده‌تر از انرژی‌های پاک در مراکز داده.
• ایجاد استانداردهای بین‌المللی برای توسعه مسئولانه فناوری‌های هوشمند.
• افزایش شفافیت در گزارش‌دهی میزان مصرف سوخت‌های فسیلی توسط زیرساخت‌های دیجیتال.
• مدیریت حجم عظیم پسماندهای الکترونیکی ناشی از انفجار هوش مصنوعی مولد.

چرا این تعهدات فاقد اعتبار اجرایی هستند؟

با وجود نکات مثبت موجود در متن پیمان، یک مشکل بنیادین آن را بی‌اثر می‌کند. طبق متن صریح این سند، تمامی اهداف ذکر شده داوطلبانه و غیرالزام‌آور هستند.

"این اهداف ماهیتی غیردستوری دارند، تعهدات جدیدی ایجاد نمی‌کنند و اجرای آن‌ها منوط به شرایط ملی هر کشور خواهد بود."

این موضوع باعث شده تا کارشناسان، این اقدام را مشابه نوشیدن یک نوشیدنی بدون الکل بدانند؛ یعنی تجربه‌ای که ظاهر یک چیز را دارد اما فاقد جوهره و اثر واقعی است.

در نهایت، بدون وجود مکانیسم‌های نظارتی و الزام‌های قانونی، استفاده از هوش مصنوعی در حوزه اقلیم تنها به یک شعار سیاسی تبدیل می‌شود که نمی‌تواند مانع از تخریب محیط‌زیست توسط غول‌های فناوری شود.