شیوع آنفلوانزا در ایران؛ نرخ ابتلا به بیش از ۲ برابر آستانه هشدار رسید

گزارش‌های جدید از مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت نشان می‌دهد که شیوع آنفلوانزا در سراسر کشور با رشدی بی‌سابقه، از مرزهای ایمنی و آستانه‌های هشدار عبور کرده است. این افزایش ناگهانی در حالی رخ می‌دهد که هم‌زمان نرخ ابتلا به کووید-۱۹ نیز همچنان در سطح بالای هشدار باقی مانده است.

تحلیل آماری شیوع آنفلوانزا و سویه‌های در گردش

بر اساس داده‌های منتشر شده برای هفته منتهی به ۱۵ آبان ۱۴۰۵، نرخ نمونه‌های مثبت آنفلوانزا با شیبی تند به عدد ۲۲.۵ درصد رسیده است که این میزان بیش از دو برابر آستانه هشدار بالا محسوب می‌شود. در بررسی‌های آزمایشگاهی انجام شده بر روی ۷۵۵۸ نمونه تنفسی، ۱۳.۱ درصد موارد مثبت تشخیص داده شده‌اند.

نکته حائز اهمیت در این موج اپیدمی، تغییر نوع ویروس غالب نسبت به سال گذشته است. در حالی که در سال ۱۴۰۴ تایپ A غالب بود، اکنون ویروس آنفلوانزای نوع B با سهم ۶۷.۶ درصدی، عامل اصلی بیماری در کشور است.

«همزمانی عبور از آستانه هشدار برای هر دو پاتوژن تنفسی آنفلوانزا و کووید-۱۹، ضرورت تشدید اقدامات پیشگیرانه را دوچندان می‌کند.»

گروه‌های آسیب‌پذیر و وضعیت جغرافیایی بیماری

آمارها نشان می‌دهند که کودکان بیشترین آسیب را از این موج دریافته‌اند. بیش از ۵۲.۵ درصد از موارد مثبت مربوط به گروه‌های سنی زیر ۱۵ سال است که جزئیات آن به شرح زیر است:

• گروه سنی زیر ۲ سال: ۷.۹ درصد
• گروه سنی ۲ تا ۵ سال: ۱۵.۷ درصد
• گروه سنی ۶ تا ۱۵ سال: ۲۸.۹ درصد

نقشه شیوع در استان‌های مختلف

وضعیت شیوع آنفلوانزا در استان‌های مختلف کشور تفاوت‌های چشمگیری را نشان می‌دهد. برخی استان‌ها به شدت در معرض خطر قرار دارند:

در مقابل، مناطقی مانند تهران با ۹.۳ درصد و اصفهان با ۹.۵ درصد، اگرچه از آستانه هشدار پایین عبور کرده‌اند، اما همچنان نیاز به مراقبت دارند.

توصیه‌های بهداشتی و اقدامات پیشگیرانه لازم

با توجه به وضعیت فعلی، متخصصان بر لزوم تقویت سیستم‌های مراقبتی و اطلاع‌رسانی عمومی تاکید دارند. استفاده از ماسک در محیط‌های پرخطر مانند بیمارستان‌ها، مراکز درمانی، وسایل نقلیه عمومی و اماکن تجمعی نظیر آسایشگاه‌های سالمندان، از جمله اقدامات ضروری برای جلوگیری از گسترش بیشتر ویروس است.

در نهایت، مدیریت این بحش سلامت نیازمند همکاری جمعی و رعایت دقیق پروتکل‌های بهداشتی در تمامی سطوح جامعه است تا از فشار مضاعف بر سیستم درمانی جلوگیری شود.