هند؛ از حامی فلسطین تا تامین‌کننده کلیدی تسلیحات رژیم صهیونیستی

روابط نظامی هند و اسرائیل از یک همکاری پنهانی و محدود، به یک شراکت استراتژیک و تولید مشترک تبدیل شده است که در آن دهلی‌نو اکنون نقش یکی از مهم‌ترین تامین‌کنندگان تجهیزات برای صنعت نظامی رژیم صهیونیستی را ایفا می‌کند.

تضاد میان همبستگی مردمی و سیاست‌های نظامی هند

در حالی که بخش‌های گسترده‌ای از جامعه هند و فعالان دانشجویی در تظاهرات‌های اخیر خواستار پایان فروش سلاح به رژیم صهیونیستی شده‌اند، سیاست رسمی دولت هند مسیر متفاوتی را دنبال می‌کند. در ماه ژوئن ۲۰۲۴، اعتراضات گسترده در دهلی‌نو خشم عمومی نسبت به وضعیت غزه را نشان داد، اما همزمان گزارش‌ها از انتقال محموله‌های نظامی از بنادر هند به اراضی اشغالی حکایت داشت.

یکی از موارد بحث‌برانگیز، مشاهده قطعاتی از یک موشک در میان آوار مدرسه آنروا در غزه بود که بر روی آن عبارت «ساخت هند» نقش بسته بود. اگرچه این موضوع هنوز به طور قطعی اثبات نشده، اما نمادی از شکاف عمیق میان افکار عمومی و تصمیمات راهبردی دهلی‌نو است.

از خریدار تسلیحات تا شریک استراتژیک در تولید

سیر تاریخی این رابطه نشان می‌دهد که نیازهای دفاعی هند در طول دهه‌های گذشته، از جمله در جریان جنگ‌های مرزی با چین و پاکستان، محرک اصلی تقرب به تل‌آویو بوده است. این روند از خرید تجهیزات ساده آغاز شد و به قراردادهای میلیاردی در حوزه‌های زیر رسید:

• سامانه‌های دفاع موشکی: از جمله قراردادهای مربوط به سامانه باراک-۱ و باراک-۸.
• هواپیماهای هشدار زودهنگام: خرید سیستم‌های فالکون برای تقویت پدافند هوایی.
• تکنولوژی پهپادی: تامین طیف وسیعی از پهپادهای شناسایی و تهاجمی از برندهای اسرائیلی.

نقطه عطف این همکاری، گذار از خرید به تولید مشترک در داخل خاک هند بود. ایجاد مراکز تولیدی در حیدرآباد با همکاری شرکت‌هایی نظیر البت سیستمز، نشان‌دهنده عمق نفوذ تکنولوژی نظامی اسرائیل در زیرساخت‌های دفاعی هند است.

محموله‌های مرموز و مسیرهای پنهانی کشتیرانی

بر اساس اسناد منتشر شده، برخی از محموله‌های نظامی با استفاده از روش‌های مبهم برای پنهان کردن مقصد نهایی خود منتقل می‌شوند. برای مثال، کشتی باری «بورکام» که از بندر چنای حرکت کرد، تجهیزاتی نظیر موتورهای موشک و مواد منفجره را حمل می‌کرد که مقصد آن‌ها بندر اشدود گزارش شده بود.

«استفاده از واسطه‌ها و تغییر مسیر کشتی‌ها در بنادر اروپایی، بخشی از استراتژی برای مدیریت فشارهای سیاسی و اعتراضات عمومی علیه انتقال سلاح به اراضی اشغالی است.»

این فعالیت‌ها نشان می‌دهد که انتقال تجهیزات نظامی از هند به اسرائیل، فراتر از یک معامله گذرا، بخشی از یک شبکه لجستیکی سازمان‌یافته و پیچیده است.

نتیجه‌گیری

در نهایت، گذار هند از یک حامی تاریخی حقوق فلسطینی‌ها به یک شریک تولیدی برای صنعت نظامی اسرائیل، نتیجه محاسبات واقع‌گرایانه سیاسی و نیازهای امنیتی این کشور است. این تغییر موضع، تضاد میان منافع استراتژیک دولت و ارزش‌های انسانی جامعه هند را بیش از پیش نمایان کرده است.