ساخت مستقل اولین سازه در فضا؛ گامی بزرگ برای ساخت سازه‌های عظیم فضایی

در یک دستاورد تاریخی برای صنایع فضایی، ربات‌های خودکار برای نخستین بار موفق شدند یک سازه را به‌صورت مستقل در مدار زمین مونتاژ کنند؛ گامی که می‌تواند مرزهای ساخت‌وساز در خلأ را جابه‌جا کند.

تحولی در استراتژی ساخت‌وساز در فضا

ارسال سازه‌های عظیم و آماده به مدار زمین همواره با چالش‌های سنگین و محدودیت‌های پرتاب موشکی همراه بوده است. رویکرد جدید این است که به‌جای ارسال یک قطعه بزرگ، تعداد زیادی از قطعات کوچک و سبک به فضا فرستاده شوند و سپس توسط ربات‌ها سرهم گردند.

پژوهشگران مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) با حمایت آژانس DARPA، از طریق پروژه ASTRA (مونتاژ بازتابنده کششی مستقل در فضا)، این ایده را به مرحله اجرا درآوردند. این ربات توانست با اتصال قطعات مجزا، بخش سوم یک خرپای آنتن را در مدار زمین مونتاژ کند.

جزئیات فنی پروژه ASTRA و چشم‌انداز آینده

اگرچه این آزمایش هنوز به ساخت یک بشقاب مخابراتی کامل منجر نشده، اما اهمیت آن در باز کردن مسیر برای ساخت سازه‌های عظیم است. اندرو دیتور، مدیر برنامه NOM4D، معتقد است این فناوری امکان ساخت سازه‌هایی با ابعاد چند کیلومتر را فراهم می‌کند.

در این فرآیند، قطعات شامل موارد زیر بودند:

• لوله‌های کامپوزیتی پیشرفته
• اتصالات آلومینیومی دقیق
• لایه‌های فیلم بازتابنده

"امروزه امکان ساخت سازه‌ای حتی نزدیک به این ابعاد [چند کیلومتری] وجود ندارد، اما این آزمایش گامی حیاتی است."

تفاوت ساخت مستقل با مأموریت‌های پیشین

برخلاف بازوی رباتیک کانادارم۲ که در ایستگاه فضایی بین‌المللی صرفاً به جابه‌جایی قطعات از پیش ساخته شده می‌پرداخت، پروژه فعلی بر پایه مونتاژ قطعه‌به‌قطعه استوار است. این روش مشابه بازی‌های ساختنی مانند «تینکرتویز» عمل می‌کند که در آن قطعات کوچک در کنار هم سازه‌ای بزرگتر را شکل می‌دهند.

هرچند واژه "مستقل" در این مرحله شامل نظارت مهندسان زمینی نیز می‌شود، اما توانایی ربات در انجام عملیات با بازه‌های ارتباطی محدود، نشان‌دهنده پتانسیل بالای این فناوری برای فعالیت‌های خودکار در آینده است.

در نهایت، موفقیت پروژه ASTRA نشان داد که ساخت‌وساز در فضا دیگر محدود به ابعاد محفظه‌های موشک نیست و می‌توان با استفاده از مواد خام و ربات‌های مونتاژگر، زیرساخت‌های عظیم فضایی را مستقر کرد.