کاوشگر فیله؛ فرود پرماجرا بر دنباله‌دار ۶۷پی و کشف اسرار آلی در فضا

مأموریت تاریخی کاوشگر فیله برای فرود بر روی دنباله‌دار ۶۷پی، با وجود چالش‌های فنی غیرمنتظره، یکی از پرماجراترین تجربه‌های بشر در اکتشافات فضایی محسوب می‌شود که نتایج علمی آن مرزهای دانش ما را جابه‌جا کرد.

ماجرای فرود پرماجرا بر روی دنباله‌دار ۶۷پی

در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴، آژانس فضایی اروپا با فرستادن سطح‌نشین فیله به دنبال دمای دنباله‌دار چوریوموف-گراسیمنکو (67P) بود. اما فرآیند فرود برخلاف برنامه‌ریزی‌ها پیش رفت. قلاب‌های مخصوص که وظیفه اتصال کاوشگر به سطح یخی و سنگی را داشتند، باز نشدند.

این نقص فنی باعث شد کاوشگر فیله پس از برخورد اول، مانند یک توپ به سمت فضا پرتاب شود. این جهش ناگهانی، فضاپیما را تا ارتفاع ۸۰۰ متری از سطح دنباله‌دار ۶۷پی بالا برد و او را در وضعیتی سرگردان قرار داد.

ناپدید شدن و کشف دوباره در شکاف‌های تاریک

پس از چندین برخورد پیاپی و جهش‌های مکرر، ارتباط با فیله قطع شد و این کاوشگر برای نزدیک به دو سال در میان تاریکی فضا گم شد. دانشمندان تصور می‌کردند دستگاه به دلیل نبود نور خورشید و عدم شارژ صفحات خورشیدی، از کار افتاده است.

تصاویر مدارگرد روزتا نشان داد که سطح‌نشین در شکافی تاریک و عمیق، درست مانند یک شیء کوچک، در سطح دنباله‌دار گیر افتاده است.

سرانجام در سپتامبر ۲۰۱۶، مدارگرد روزتا موفق شد موقعیت دقیق کاوشگر را در یک شکاف سنگی پیدا کند. اگرچه فیله در محیطی کم‌نور قرار داشت، اما انرژی ذخیره شده در باتری‌های خود را برای انجام آزمایش‌های حیاتی به کار گرفت.

دستاوردهای علمی مأموریت روزتا و فیله

علیرغم تمامی حوادث، این مأموریت از نظر علمی بسیار ارزشمند بود. استفاده از ۱۰ ابزار علمی موجود در فیله، امکاناتی را فراهم کرد که پیش از این در هیچ مأموریت دیگری میسر نبود.

در نهایت، مأموریت روزتا با فرود خود بر روی دنباله‌دار ۶۷پی در سپتامبر ۲۰۱۶ به پایان رسید. این سفر طولانی‌مدت، با وجود تمام شکست‌های فنی در لحظه فرود، نقطه عطفی در درک ما از منشأ سیستم شمسی و ماهیت دنباله‌دارها بود.