مواد اولیه حیات احتمالاً از دنباله‌دارها به زمین نرسیده‌اند

تحقیقات جدید علمی نشان می‌دهد که احتمال انتقال مواد اولیه حیات توسط دنباله‌دارها به کره زمین بسیار ناچیز است. شبیه‌سازی‌های کامپیوتری اخیر فاش کرده‌اند که شدت و سرعت برخورد این اجرام آسمانی با جو زمین، باعث نابودی ترکیبات آلی پیش از رسیدن به سطح سیاره می‌شود.

چالش فرضیه قدیمی منشأ حیات

برای دهه‌ها، دانشمندان بر این باور بودند که دنباله‌دارها به دلیل دارا بودن ترکیبات کربنی و نیتروژنی، عامل اصلی ورود مولکول‌های پیچیده مانند آمینواسیدها و قندها به زمین بوده‌اند. با این حال، پژوهش‌های اخیر این دیدگاه را به چالش کشیده است.

حیات در زمین بر پایه شیمی کربن استوار است. اگرچه این مولکول‌ها در دنباله‌دارها یافت می‌شوند، اما فرآیند انتقال آن‌ها با موانع فیزیکی بزرگی روبروست که بقای آن‌ها را غیرممکن می‌کند.

نقش سرعت و زاویه برخورد در نابودی مولکول‌ها

تیم تحقیقاتی به سرپرستی ریچارد آنسلو از دانشگاه کمبریج، با مدل‌سازی مسیر ورود دنباله‌دارها به جو زمین، به نتایج تکان‌دهنده‌ای دست یافتند. آن‌ها از سیانید هیدروژن به عنوان نمونه‌ای از ترکیبات رایج در دنباله‌دارها استفاده کردند.

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که:

• سرعت بحرانی: برای حفظ سلامت مولکول‌های آلی، سرعت برخورد باید کمتر از ۱۵ کیلومتر بر ثانیه باشد.
• تبخیر ترکیبات: اکثر دنباله‌دارها با سرعتی بسیار بالاتر و زاویه‌ای نامناسب وارد جو می‌شوند که منجر به تبخیر کامل مواد آلی می‌گردد.
• کمیت ناکافی: حتی در صورت بقای بخشی از مواد، مقدار آن‌ها برای آغاز فرآیندهای شیمیایی حیات کافی نیست.

جایگزین‌های احتمالی: سیارک‌ها یا تکامل زمینی؟

با تضعیف نقش دنباله‌دارها، دو نظریه اصلی دیگر در میان پژوهشگران قوت گرفته است. نخست اینکه شاید تمام فرآیندهای شیمیایی پیشازیستی مستقیماً روی خود زمین شکل گرفته باشند.

نظریه دوم، نقش سیارک‌ها در انتقال مواد اولیه حیات است. شواهد به‌دست‌آمده از مأموریت OSIRIS-REx روی سیارک بِنو (Bennu) نشان داد که این اجرام حاوی اجزای سازنده RNA هستند، که می‌تواند فرضیه انتقال مواد توسط سیارک‌ها را تقویت کند.

«برخورد موفقیت‌آمیز نیازمند سرعت و زاویه بسیار خاصی است که وقوع آن در تاریخ زمین بسیار نادر به نظر می‌رسد.»

در نهایت، اگرچه این یافته‌ها نقش دنباله‌دارها را در زمین محدود می‌کند، اما احتمال نقش آن‌ها در سیارات دیگر مانند مریخ با توجه به گرانش کمتر، همچنان مطرح است. این پژوهش راه را برای درک بهتر چگونگی آغاز حیات در منظومه شمسی باز می‌کند.