آتش‌سوزی‌های جهانی در دوران قرنطینه؛ کاهش ۱۲ درصدی فعالیت‌های آتش با توقف فعالیت انسان

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که محدودیت‌های ناشی از پاندمی کووید-۱۹، تأثیر چشمگیری بر الگوی آتش‌سوزی‌های جهانی داشته است. بر اساس مطالعه‌ای که توسط تیم پژوهشی آکادمی علوم چین منتشر شده، کاهش فعالیت‌های انسانی در دوران قرنطینه منجر به کاهش خالص ۱۲.۳ درصدی در تشخیص نقاط فعال آتش‌سوزی در سطح جهان شده است.

تأثیر فعالیت‌های انسانی بر آتش‌سوزی‌های جهانی

جداسازی اثرات اقلیمی از فعالیت‌های انسانی همواره یکی از چالش‌های بزرگ در مطالعه آتش‌سوزی‌های جهانی بوده است. پژوهشگران با استفاده از داده‌های ماهواره‌ای ناسا و سازمان مدیریت اقیانوس و جو، دریافتند که در نیمه نخست سال ۲۰۲۰، مناطق تحت قرنطینه شاهد کاهش قابل توجهی در وقوع آتش بودند.

این کاهش بر اساس نوع پوشش گیاهی متفاوت بوده است:

• جنگل‌ها: کاهش ۲۷.۷ درصدی در آتش‌سوزی‌ها
• چمنزارها: کاهش ۸.۴ درصدی در فعالیت‌های آتش
• سایر مناطق: تغییرات ناچیز در ساوانا و زمین‌های کشاورزی

پارادوکس مهار و شروع آتش

یکی از نکات کلیدی این پژوهش، ماهیت دوگانه نقش انسان است. در حالی که کاهش تردد باعث کاهش حوادث ناشی از بی‌احتیاطی می‌شود، اما همزمان می‌تواند توانایی تیم‌های آتش‌نشانی را برای مهار آتش‌های کوچک و جلوگیری از گسترش آن‌ها کاهش دهد.

«عدد ۱۲.۳ درصد یک اثر خالص است؛ این یعنی توازن میان کاهش عوامل اشتعال و کاهش توان مهار آتش را نشان می‌دهد و لزوماً نشان‌دهنده تمام ابعاد تأثیر انسان نیست.»

در برخی مناطق مانند کلمبیا، هند و هندوراس، برخلاف روند جهانی، شاهد افزایش شدید آتش‌سوزی‌ها بودیم که احتمالاً ناشی از ضعف در سیستم‌های نظارتی و مهار آتش در دوران قرنطینه بوده است.

تحلیل داده‌های منطقه‌ای و آماری

برای درک بهتر این پدیده، می‌توان تغییرات را در برخی مناطق کلیدی مشاهده کرد:

نتیجه‌گیری و چشم‌انداز آینده

این مطالعه تأکید می‌کند که برای مدیریت بهتر آتش‌سوزی‌های جهانی، نباید به دنبال یک سیاست واحد بود. در مناطقی که آتش‌سوزی‌ها با فعالیت انسانی شروع می‌شوند، آموزش عمومی و مدیریت پوشش گیاهی حیاتی است، اما در مناطق دیگر، تقویت ظرفیت‌های آتش‌نشانی و پایش مداوم اهمیت بیشتری دارد. درک دقیق رفتار انسانی می‌تواند پیش‌بینی‌های مربوط به خطر آتش را در دنیای در حال تغییر اقلیمی بسیار دقیق‌تر کند.