مردان برای کاهش خطر بیماری قلبی باید دو برابر زنان ورزش کنند: یافته‌های پژوهش جدید

نتایج شگفت‌انگیز یک پژوهش: نیاز متفاوت زنان و مردان به فعالیت بدنی

نتایج یک پژوهش گسترده و جدید نشان می‌دهد که تفاوت‌های زیستی میان زنان و مردان، میزان فعالیت بدنی مورد نیاز برای کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را به شکل قابل توجهی تغییر می‌دهد؛ به‌طوری که مردان برای دستیابی به همان سطح محافظت، باید تقریباً دو برابر زنان ورزش کنند.

این مطالعه علمی روی بیش از ۸۵ هزار بزرگسال بریتانیایی در بازه سنی ۳۷ تا ۷۳ سال انجام شده و داده‌های ارزشمندی را در مورد ارتباط میان جنسیت، ورزش و سلامت قلب ارائه کرده است.

مقایسه میزان فعالیت برای کاهش خطر بیماری عروق کرونر

یافته‌های این تحقیق نشان داد که برای کاهش خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب، تفاوت فاحشی در میزان فعالیت بدنی مورد نیاز بین دو جنس وجود دارد. فعالیت بدنی متوسط تا شدید شامل پیاده‌روی تند، دویدن آرام، دوچرخه‌سواری یا رقص است که باعث افزایش تنفس و ضربان قلب می‌شود.

• زنان: زنانی که حدود ۴ ساعت در هفته فعالیت بدنی متوسط تا شدید انجام دادند، حدود ۳۰ درصد کمتر در معرض خطر بیماری عروق کرونر قلب قرار گرفتند.
• مردان: مردان برای دستیابی به کاهش مشابهی در خطر ابتلا به بیماری قلبی، باید تقریباً ۹ ساعت از همان نوع فعالیت‌ها را در هفته انجام می‌دادند.

تفاوت در افراد مبتلا به بیماری قلبی

این الگو حتی در میان افرادی که از قبل به بیماری قلبی مبتلا بودند نیز مشاهده شد که نشان‌دهنده تأثیر عمیق تفاوت‌های زیستی است:

این نتایج، فرضیه‌ای را تأیید می‌کند که دانشمندان علم ورزش سال‌ها به آن مشکوک بودند: تفاوت‌های زیستی واضحی وجود دارد که می‌تواند توضیح دهد چرا زنان و مردان از فعالیت بدنی نتایج متفاوتی دریافت می‌کنند.

دلایل زیستی این تفاوت‌ها

دو عامل اصلی زیستی در این تفاوت‌ها نقش دارند که به شرح زیر است:

نقش هورمون استروژن

سطح استروژن در زنان معمولاً بالاتر از مردان است. این هورمون تأثیر مهمی بر واکنش بدن به ورزش دارد. استروژن می‌تواند:

• به بدن کمک کند تا در طول ورزش‌های استقامتی، چربی بیشتری به‌عنوان سوخت بسوزاند.
• به سلامت رگ‌های خونی کمک می‌کند.
• از میتوکندری‌ها حمایت می‌کند که برای عملکرد حیاتی بدن ضروری‌اند.

فیبرهای عضلانی کندانقباض

زنان معمولاً فیبرهای عضلانی کندانقباض بیشتری دارند. این نوع فیبرهای عضلانی در برابر خستگی کارآمدتر و مقاوم‌تر هستند و برای فعالیت‌های بدنی مداوم و پایدار، مانند ورزش‌های استقامتی، مناسب‌ترند.

نتایج کامل این پژوهش مهم در ژورنال معتبر نیچر منتشر شده است.