ارتباط تعداد گام‌های روزانه با کاهش ۵۹ درصدی خطر ابتلا به پارکینسون

فعالیت بدنی و چالش علیت

تحقیقات پیشین، فعالیت بدنی کمتر (که به‌صورت خوداظهاری گزارش شده بود) را با خطر بالاتر ابتلا به پارکینسون مرتبط دانسته‌اند. با این حال، ماهیت پیشرونده و طولانی‌مدت این بیماری، تفسیر علیت این ارتباط را دشوار می‌کند، زیرا ممکن است بیماری زمینه‌ای از قبل وجود داشته باشد. در این میان، شمارش گام‌های روزانه به‌عنوان یک معیار ساده و عینی برای فعالیت بدنی، جایگزینی جذاب برای رصد دقیق از طریق دستگاه‌های پوشیدنی یا تلفن‌های همراه ارائه می‌دهد.

طراحی و جزئیات مطالعه بیوبانک بریتانیا

در یک تحقیق آینده‌نگر با عنوان «گام‌های روزانه پیش‌بینی‌کننده بیماری پارکینسون هستند، اما شاید عامل خطری برای آن نباشند»، محققان از داده‌های شتاب‌سنج مچی بیوبانک بریتانیا استفاده کردند. این تجزیه‌وتحلیل بر روی داده‌های ثبت‌شده از ۹۴,۶۹۶ نفر متمرکز بود که بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، به‌مدت هفت روز از شتاب‌سنج مچی استفاده کرده بودند.

در طول یک دوره پیگیری با میانگین ۷.۹ سال، محققان ۴۰۷ مورد ابتلای جدید به پارکینسون را مشاهده کردند که میانگین زمان از استفاده از شتاب‌سنج تا تشخیص، ۵.۲ سال بود.

ارتباط مستقیم تعداد گام‌ها و کاهش خطر

نتایج تحلیل‌ها ارتباط واضحی بین تعداد گام‌های روزانه و خطر ابتلا به پارکینسون نشان داد:

• شرکت‌کنندگانی که بیش از ۱۲,۳۶۹ گام روزانه ثبت کردند (بالاترین گروه)، در مقایسه با افرادی که کمتر از ۶,۲۷۶ گام برداشتند (پایین‌ترین گروه)، ۵۹ درصد خطر کمتری برای ابتلا به پارکینسون داشتند.
• محققان دریافتند که هر ۱۰۰۰ گام متوسط روزانه اضافی، با ۸ درصد خطر کمتر ابتلا به پارکینسون مرتبط است.

این ارتباط پس از تنظیم مدل‌ها برای سایر عوامل مرتبط با سلامت مانند شاخص توده بدنی (BMI)، افسردگی، دیابت نوع ۲، یبوست، اختلال عملکرد مثانه و مدت خواب نیز همچنان برقرار بود.

گام کمتر؛ نشانگر زودهنگام، نه عامل خطر

برای بررسی دقیق‌تر مسئله علیت معکوس (آیا کاهش گام‌ها ناشی از بیماری زمینه‌ای است؟)، محققان چگونگی تغییر این ارتباط را در فواصل زمانی مختلف پیگیری بررسی کردند. بیشترین ارتباط‌ها در اولین بازه زمانی مشاهده شد:

در طول دو سال اول پیگیری، هر ۱۰۰۰ گام روزانه اضافی با نسبت خطر ۰.۸۳ همراه بود. اما برای دوره‌های پیگیری بیش از ۶ سال، نسبت خطر به ازای هر ۱۰۰۰ گام اضافی به‌تدریج کاهش یافت و در نهایت به آستانه‌هایی رسید که از نظر آماری فاقد اهمیت بودند.

این الگو نشان می‌دهد که کاهش فعالیت بدنی ممکن است یک نشانگر اولیه برای پارکینسون باشد، نه یک عامل خطر که مستقیماً منجر به بیماری می‌شود. این یافته‌ها به پزشکان علامتی برای نظارت زودهنگام و متمرکز ارائه می‌دهد.