کریدور ریلی ایران–چین؛ کاهش ۳۵ روزه زمان حمل کالا نسبت به مسیر دریایی

کریدور ریلی ایران–چین با ایجاد تحولی بزرگ در زنجیره تأمین، زمان انتقال کالا را نسبت به مسیرهای سنتی دریایی به شدت کاهش داده است. این مسیر جدید، سرعت جابه‌جایی کالا را از میانگین ۵۰ روز به تنها ۱۵ روز می‌رساند.

سرعت بخشیدن به تجارت با کریدور ریلی ایران–چین

در شرایط تغییرات ژئوپلیتیک منطقه، سازمان توسعه تجارت بر ایجاد مسیرهای لجستیکی پایدار تمرکز کرده است. یکی از موفق‌ترین اقدامات در این راستا، فعال‌سازی کریدور ریلی ایران–چین است که در ماه‌های اخیر شاهد افزایش فعالیت تجاری در هر دو جهت بوده است.

مقایسه زمان حمل‌ونقل نشان می‌دهد که در حالی که مسیر دریایی بین ایران و چین حدود ۴۵ تا ۵۰ روز زمان می‌برد، استفاده از شبکه ریلی این مدت را به ۱۵ روز کاهش داده است. این مزیت زمانی، عامل اصلی جذب بازرگانان به این مسیر جدید محسوب می‌شود.

جزئیات مسیر و چالش‌های فنی لجستیک

این مسیر ریلی از بندر خشک پیشگامان کبیر در یزد آغاز شده و پس از عبور از بندر خشک اصفهان، با عبور از خاک ترکمنستان و قزاقستان، به بندر خشک «ییوو» در چین متصل می‌شود. این طراحی هوشمندانه، امکان اتصال مستقیم به رویه‌های تجاری بندر شانگهای را فراهم کرده است.

با این حال، برخی محدودیت‌ها نیز در این مسیر مشاهده می‌شود:

• تفاوت عرض ریل: در مرزهای ترکمنستان و قزاقستان، نیاز به جابه‌جایی کانتینرها به دلیل استانداردهای متفاوت ریل وجود دارد.
• ظرفیت حمل: برخلاف کشتی‌های بزرگ، هر رام قطار حدود ۱۰۰۰ تن ظرفیت دارد که باعث ایجاد صف در برخی مقاطع شده است.

بهبود بازگشت کانتینر و اولویت‌های وارداتی

یکی از دستاوردهای اخیر، راه‌اندازی حمل دوطرفه در این کریدور است. پیش از این، کانتینرها پس از تخلیه در ایران، به صورت خالی بازمی‌گشتند که هزینه‌های سنگینی را تحمیل می‌کرد؛ اما اکنون کالاهای صادراتی ایرانی نیز ظرفیت این کانتینرها را در مسیر بازگشت تکمیل می‌کنند.

«هدف اصلی در شرایط فعلی، تأمین کالاهای اساسی و نیازهای تولیدی از طریق این مسیرهای جایگزین است.»

در حال حاضر، اولویت واردات از چین شامل اقلام زیر است:

جمع‌بندی و چشم‌انداز آینده

استفاده از کریدور ریلی ایران–چین گامی استراتژیک برای کاهش وابستگی به یک مسیر واحد و ایجاد شریان‌های تجاری جدید است. با مدیریت چالش‌های فنی و افزایش سرعت جابه‌جایی کانتینرها، این مسیر می‌تواند جایگاه اقتصادی ایران را در تجارت با شرق آسیا تقویت کند.