تأثیر غذا خوردن محدود به زمان بر بهبود شاخص‌های بیماری هانتینگتون

یک مطالعه آزمایشی جدید نشان می‌دهد که اتخاذ الگوی غذا خوردن محدود به زمان می‌تواند تأثیرات مثبتی بر شاخص‌های زیستی و عملکردی افراد مبتلا به مراحل اولیه بیماری هانتینگتون داشته باشد.

این پژوهش که در مدت ۱۲ هفته انجام شده، نشان داد که محدود کردن بازه زمانی مصرف غذا به ۶ تا ۸ ساعت در روز، می‌تواند فرآیند تخریب عصبی را تحت تأثیر قرار دهد.

تحول در شاخص‌های زیستی و کاهش آسیب‌های عصبی

در این تحقیق که توسط دانشگاه علوم و سلامت اورگن انجام و در نشریه Nature Metabolism منتشر شده است، ۲۰ شرکت‌کننده مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌های کلیدی این مطالعه عبارتند از:

• کاهش سطح نوروفیلامنت لایت: این پروتئین که نشانگر اصلی تخریب سلول‌های عصبی است، پس از دوره مطالعه به طور میانگین ۱۳ درصد کاهش یافت.
• بهبود شاخص cUHDRS: امتیاز مربوط به شدت بیماری که شامل حرکت و عملکرد شناختی است، بهبود یافت.
• تقویت میتوکندری: فعالیت اندامک‌های تولیدکننده انرژی در سلول‌های خونی بهبود نشان داد.

چالش حفظ وزن و سازگاری با رژیم جدید

یکی از نگرانی‌های اصلی در مورد بیماری هانتینگتون، کاهش وزن ناخواسته بیماران است. با این حال، پژوهشگران با کنترل کالری دریافتی، موفق شدند وزن بدن و توده عضلانی شرکت‌کنندگان را حفظ کنند.

"ما شاهد معکوس شدن روندی بودیم که معمولاً انتظار داریم؛ کاهش سطح نوروفیلامنت لایت پس از سه ماه بسیار قابل توجه بود."

بسیاری از شرکت‌کنندگان گزارش دادند که تنها طی یک تا دو هفته با الگوی جدید غذا خوردن سازگار شده‌اند و عوارض جانبی جدی نیز مشاهده نشد.

محدودیت‌ها و گام‌های آینده در درمان هانتینگتون

با وجود این نتایج امیدوارکننده، محققان تأکید می‌کنند که این مطالعه به دلیل کوچک بودن حجم نمونه (۲۰ نفر) و نبود گروه کنترل، هنوز نمی‌تواند به عنوان راه حلی قطعی برای کند کردن روند پیشرفت بیماری هانتینگتون تلقی شود.

هدف بعدی تیم پژوهشی، جذب بودجه برای انجام کارآزمایی‌های بالینی گسترده‌تر و تصادفی‌سازی شده است تا تأثیر واقعی غذا خوردن محدود به زمان در مقایسه با رژیم‌های معمول مشخص شود.

در نهایت، این یافته‌ها مسیر جدیدی را برای بررسی مداخلات تغذیه‌ای در مدیریت بیماری‌های عصبی باز می‌کند.