ارتباط مستقیم مصرف قند در دوران نوزادی با کاهش خطر زوال عقل در سالمندی

پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که میزان قند دریافتی در دوران جنینی و دو سال نخست زندگی، نقشی تعیین‌کننده در سلامت مغز در دوران سالمندی و احتمال ابتلا به زوال عقل ایفا می‌کند.

تأثیر تغذیه دوران نوزادی بر سلامت بلندمدت مغز

زوال عقل که شامل مجموعه‌ای از اختلالات مغزی نظیر کاهش حافظه و قدرت تصمیم‌گیری است، با افزایش سن شیوع بیشتری می‌یابد. در حالی که عواملی همچون فشار خون و دیابت پیش‌تر به عنوان عوامل خطر شناخته شده بودند، تحقیقات اخیر بر اهمیت حیاتی تغذیه در مراحل اولیه رشد تأکید دارد.

یافته‌های کلیدی پژوهش

محققان با بررسی داده‌های ۶۵ هزار نفر که در دوران سهمیه‌بندی قند در بریتانیا (پس از جنگ جهانی دوم) متولد شده بودند، نتایج قابل توجهی را به دست آوردند:

• کاهش خطر: افرادی که در دوران جنینی تا یک‌سالگی محدودیت مصرف قند داشتند، ۲۱ درصد کمتر در معرض خطر زوال عقل قرار گرفتند.
• اثر تجمعی: این کاهش خطر برای افرادی که محدودیت قند را تا پایان دو سالگی تجربه کردند، به ۲۳ درصد افزایش یافت.
• تأخیر در بیماری: تشخیص زوال عقل در این گروه به‌طور میانگین ۲.۶ سال دیرتر از سایرین رخ داد.

شواهد تصویربرداری مغزی

بررسی‌های تصویربرداری مغزی نشان می‌دهد که دریافت کمتر قند در سال‌های ابتدایی زندگی با موارد زیر مرتبط است:

محدود کردن قند افزوده در دوران بارداری و نوزادی می‌تواند یکی از راهکارهای کلیدی برای حمایت از سلامت بلندمدت مغز در سطح جامعه باشد.

نتیجه‌گیری علمی

این مطالعه که در نشریه معتبر نورولوژی منتشر شده است، اگرچه یک پژوهش مشاهده‌ای مبتنی بر رویدادهای تاریخی است، اما ضرورت بازنگری در الگوهای تغذیه مادر و کودک را به عنوان یک استراتژی پیشگیرانه در بهداشت عمومی برجسته می‌کند.